پرورش حلزون طبی اسکارگو - صفحه نخست

نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

پرورش حلزون طبی اسکارگو

پرورش حلزون طبی اسکارگو


 

 

پرورش حلزون طبی

حلزون نوعی نرم تن است که در رده شکم پایان قرار دارد. علت اینکه حلزون را در رده شکم پایان قرار داده‌اند این است که در حقیقت تمام قسمت بدن پای آن به شمار می رود. حلزون توسط غده هایی که در پای شکمی دارد ماده چسبناک و لزجی تولید می‌کند که باعث آسان شدن حرکت می شود که این قسمت مهم ترین قسمت حلزون محسوب می شود. به طوری که حدود ۹۰ تا ۹۸ درصد آب دارد و شامل گلیکو پروتئین ها پروتئین های ضد باکتری کلاژن الاستین میوسین و اسید هیالورونیک است که در هزاران سال پیش از آن برای درمان زخم معده استفاده می کردند و همچنین شربتی از آن برای درمان سرفه استفاده می‌شد و حتی بقراط از اولین کسانی بود که استفاده از این ماده را برای مراقبت از پوست و سوختگی ها توصیه کرد. به همین خاطر حلزون برای کاربردهای آرایشی و بهداشتی و تولید کرم های مرطوب کننده و انواع ماسک استفاده می شود. ترکیبات موجود در این ترشحات در جوان سازی و ترمیم پوست نقش مهمی دارند. به طوری که وقتی حلزون آسیب می‌بیند می‌تواند خودش با تولید این ترکیبات خودش را  ترمیم کند. میوسین هم می‌تواند برای درمان سوختگی‌ها استفاده گردد. همچنین گلیکوپروتئین ها و پروتئین های ضد باکتری موجود در آن خاصیت ضد التهاب بر روی پوست دارند و پوست در برابر اشعه های uv و رادیکال های آزاد محافظت می کند.

امروزه هم در اکثر کشورهای جهان حلزون به عنوان یک منبع خوراکی استفاده می گردد،  زیرا گوشت حلزون به ۴۰ درصد وزن بدنش را شامل می شود و دارای درصد بالایی از پروتئین حدود ۱۲ تا ۱۶ درصد است که این میزان پروتئین قابل مقایسه با پروتئین گوشت و مرغ و گوساله است و منبع غنی از آهن و کلسیم یعنی حدود ۴۵ تا ۵۰ میلی گرم در کیلوگرم آهن دارد و میزان چربی و کلسترول پایین آن بسیار قابل توجه است. همچنین حلزون منبع غنی از منیزیم و سلنیوم و ویتامین A است و ماده‌ای به نام کولین دارد که در سلامت سلولهای بدن و حفاظت کبد در تجمع چربی مفید است و به انتقال تری گلیسیرید در کبد کمک می کند.